GLP-1 İlaçları Peritoneal Diyalizde Kayıp Kilonla İlişkilendirildi: Dr. Steven Brunelli ile

Peritoneal dializ (PD) başlatan tip 2 diyabetli yetişkinlerde, glukagon-peptid-1 reseptör agonistlerinin (GLP-1 RA) kümülatif maruziyeti arttıkça ilerleyici kilo kaybı ve daha düşük hastaneye yatma yükü gözlenmiştir.¹

Colorado, Denver’daki Amerikan Nefroloji Derneği (ASN) Böbrek Haftası 2026’da sunulan bulguları, çalışmanın yazarlarından ve DaVita Araştırmacılığında sağlık analizleri ve içgörüleri başkan yardımcısı ve tıbbi direktörü olan Steven M. Brunelli, MD, MSCE sundu. Geriye dönük kohort verileri, GLP-1 RA’larla genel nüfusta görülen kilo kaybının PD hastalarında da görülebileceğini düşündürüyor. Araştırmacılar, bu popülasyonda uzun vadeli etkilerin doğrulanması için ileri düzey çalışmalar gerektiğini belirtti.

PD’ye alınan tip 2 diyabetli hastalar kardiyovasküler risk, dializat glikoz maruziyetinden kaynaklanan belirgin metabolik yük ve artan artan böbrek fonksiyonu kaybıyla karşı karşıya.¹ FLOW çalışmasında semaglutid, tip 2 diyabet ve kronik böbrek hastalığı (KBH) hastalarında kardiyovasküler nedenlere bağlı ölüm riskini azalttı; ancak PD popülasyonunda GLP-1 RA kullanımına ilişkin kanıtlar sınırlı kalmaya devam ediyor.¹,²

“Genel olarak dializ hastaları, özellikle de peritoneal dializ hastaları, köklü klinik çalışmaların dışındadır,” Brunelli, HCPLive‘e verdiği röportajda “GLP-1’ler gibi bakımını kökten dönüştüren büyük bir atılım olduğunda, kendi benzersiz zorluklarına ve kendi benzersiz biyolojisine sahip bu hasta alt kümesinde bu bulguların geçerli olup olmadığını bilmiyoruz.”

Araştırmacılar Peritoneal Dializde GLP-1 RA Maruziyetini Nasıl Takip Etti

Bu araştırma açığını kapatmak için ekip, Nisan 2021 ile Eylül 2024 arasında PD başlatan 5.897 tip 2 diyabetli yetişkini kapsayan geriye dönük bir kohort çalışması yürüttü. Bunların 516’sı (%8,7) bir GLP-1 RA tedavisine başladı.¹

Hastalar, PD başlangıcından 90. günden itibaren izlendi ve hasta süresi, reçete verilerine göre GLP-1 RA kullanımı veya kontrol grubuna atandı. Marjinal yapısal modeller, zamanla değişen tedavi ataması ve kayıpları hesaba katmak için stabilize edilmiş ters olurluk ağırlıklarını kullanarak örtüşme popülasyonunda ortalaması tedavi etkisini tahmin etti.¹

İlgilenilen birincil sonuç, göreli kilo değişimiydi. İkincil sonuçlar hastaneye yatmayı, vücut yüzeyi alanı (VYA) bazlı ultrafiltrasyon ve idrar çıkışını içerirken, HbA1c ve ölüm araştırmaya yönelik (exploratory) olarak değerlendirildi.¹

GLP-1 RA Maruziyeti, Kilo Değimi ve Hastaneye Yatma Sonuçları

Artan kümülatif GLP-1 RA maruziyeti, ilerleyici kilo kaybıyla ilişkiliydi (−1,19 puan [pp]; %95 IG, −1,97 ile −0,42; P = ,003) ve her maruziyet çeyreğinde −0,73 pp doz-yanıtı gösterdi (P < ,001). Analiz yalnızca yeni kullanıcılarla sınırlandığında ilişki güçlendi (−1,69 pp; P < ,001).¹

Daha büyük kümülatif maruziyet, aynı zamanda daha düşük modellenmiş hastaneye yatma yüküyle ilişkiliydi (olgu oranı oranı, her maruziyet çeyreğinde 0,935; P = ,004). VYA bazlı ultrafiltrasyon ve idrar çıkışı anlamlı bir ilişki göstermedi.¹

Ölüm tahminleri yön olarak koruyucu ancak belirsizdi (OR, 0,706; P = ,33). HbA1c analizleri, gösterime bağlı kafa karışıklığı nedeniyle paralel eğrim varsayımlarını ihlal ettiği için betimleyici olarak yorumlandı.¹

Brunelli, gözlemsel tasarımın bulguların klinik kararları şekillendirmesi, kesinleştirmemesi gerektiğini vurguladı ve çalışmanın PD’ye yönelik ayrı bir çalışmaya ivme kazandırmasını umduğunu söyledi.

“Hala bir gözlemsel çalışma. Klinik bir çalışma kadar değil,” Brunelli “Bu arada, aksi halde iyi bir GLP-1 adayı olacak hastalar için verilerimiz, hastaları yalnızca peritoneal dializ oldukları için GLP-1’den mahrum etmememiz gerektiği fikriyle uyumlu.”

Editör Notu: Brunelli’nin açıklamaları DaVita, Inc.’yi içermektedir.

1. Luo J, Sibbel S, Weinhandl ED ve ark. GLP-1 reseptör agonisti maruziyeti ve peritoneal diyalize başlayan tip 2 diyabetli hastalarda uzun süreli sonuçlar. Sunulan özet: American Society of Nephrology Kidney Week 2026; 21-25 Ekim 2026; Denver, Colorado. Poster FR-PO1115. doi:10.1681/ASN.202657kx8n1h
2. Perkovic V, Tuttle KR, Rossing P ve ark. Tip 2 diyabetli hastalarda kronik böbrek hastalığına semaglutidin etkileri. N Engl J Med. 2024;391(2):109-121. doi:10.1056/NEJMoa2403347