Şekeri Ödül Yapma, Brokoliyi Gizleme: Üstün Şefler Çocukların Sağlıklı Yemesi İçin Ne Öneriyor

Fotoğraflar: Louise Hagger/The Guardian

Tom Kerridge, Helen Goh ve diğer yemek tutkunları çocuklarına ne besledikleri hakkında

Tom Kerridge

İçimden gelen bir kesinlikle, her çocuğun alıcı bir yemek yiyicisi olduğunu düşünüyorum. Çocuklarının pancar ve feta salatalarını seve seve tükettiğini söyleyenlere? Buna inanmıyorum. Çoğu çocuk seçici, üstesinden gelmen gereken bir durum ve onları sebzeleri sık sık yerken görürsen, bir gün ikna olurlar.

Acey 10 yaşında, ağırlık kaldırıyor ve gerçekten rugby’ye bağlı; zaten kendinden büyük çocuklarla antrenman yapıyor. Sürekli enerji yakıyor, benim görevim açlığını fark etmeden önce ona yemek ulaştırmak. Onun benden istemesini beklersem, isteyeceği şey en parlak ambalaja sahip olan şey olacak.

Çok fazla et ve balıkiyor, peynir ve salamı seviyor ve biz salamla omlet, hamburger veya peynirli tost yapıyoruz. Kendi smoothie’larını yapmaya da başladı; dondurulmuş mango ve ananası hindistan cevizi ve inek sütü karışımıyla blenderdan geçiriyor. Asla meyive seçmez, ama önüne doğranmış bir elma koyarsam, onu yer. Bu durum kahvaltı için de geçerli; aç olmadığını söyler ama önüne yoğurt, bal ve granola koyarsam, hepsini yer.

Sebzeler hâlâ geliştirilmeyi bekleyen bir konu. Mısır, bezelye ve havuz iyi, ama yeşili daha fazla olanlar biraz teşvik gerektiriyor. İşte eski şefin püf noktaları burada işe yarıyor. Püre haline getirilmiş sebzelerle dolu bir domates sosu, kısık ateşte yavaşça pişirilmiş bir bolognese veya güveç ya da biberleri kebab şişine dizmesi ya da kendi pizzasını yapması. Katılıyorsa, onu yeme ihtimali daha yüksek.

İş saatlerim nedeniyle hafta içi yeterince bir araya gelip yemek yiyemiyoruz ama hafta sonları farklı. Izgara yanıyor, hamburger, tavuk, pita, humus, salata her şey masanın ortasına yığılıyor ve herkes kendi seçtiğini alıyor. Salataadan kaçınıyor ama ılık ekmekle zeytinyağını emerek yemeyi çok iyi biliyor ve bu da bir başlangıç.

Tom Kerridge, Buckinghamshire’daki Marlow’daki The Hand & Flowers dahil beş restoranın kurucusu olan bir TV şefidir.

Meera Sodha

Karışık ırktan oluşan bir aile olarak cesurca pişiriyor ve geniş bir yelpazede besleniyoruz. Ben Hindistan’ın doğusundaki her yerden yemek yapıyorum; eşim Hugh ise Nigel Slater’a düşkün. Yine de çocuklarım kendiliğinden cesurca yemek yemek yerine, her ikisi de vejetaryen olmayı seçtiler.

Ebeveynlerimizden en büyüğü Arya, altı yaşına gelene kadar yalnızca bej renkli yiyecekler yiyordu. Şimdi acı konusundaki hevesimizle hepimizi geride bırakıyor ve bu neredeyse bir kimliğe dönüştü. Hatta üzerinde bir sriracha şişi olan bir tişörtü var (ilk kez yediğinde, üzerinde deneyimlerim yapan bir tofu nugget ile denemişti). Bu arada Yogi giderek daha açık fikirli hale geliyor; altı ile on iki ay önce masaya yeni bir şey koyduğumda bazen ağlayabiliyordu. Şimdi çoğu şeyi yiyor, ancak ben genellikle yedek bir şey bulunduruyorum – kızarmış yumurta veya ekmek ve peynir gibi.

Falafel, sık sık tercih ettiğimiz yemeklerden biri – daima hazır bir miktarını dondurucuda bulunduruyorum. Herkes kendi sandvişini özelleştiriyor – turşu salatalık, turşu pancar ve acbiber, hummus, salatalık, kiraz domates, rendelenmiş havuç, mayonez, sriracha, lahana, tahin ve hatta mango chutney ile – ve bu onlara bir güç veriyor. Yumurta pirincle yapılan yemek, birlikte yediğimiz ilk şeylerden biriydi ve hâlâ favorilerimizden. Katsu curry’yi, çoğu dalı, her türlü paneeri ve tofu’yu seviyoruz; ya nugget şeklinde ya da ev yapımı bir poke bowl içinde ya da şaşırtıcı bir şekilde pirinle ve tatlı-tuzlu bir susam sosuyla servis edilen o ipeksi türden.

Her zaman yeni bir şeyi tanıdık bir şeyle birlikte sunmanın işe yaradığını gördüm. Onlara ilk kez yapışkan mango ve limonlu paneer naan yaptığımda, tüm malzemelerini sevdiklerini söyledim – paneer, mango, naan. Baharatları da kademeli olarak tanıttım; her seferinde biraz daha hafif versiyonlar yapıp her seferinde çeyrek çay kaşığı daha ekleyerek.

Çocukken “zorlu yiyici” olarak etiketlendim ama sanırım gerçekten çok hassas bir tat alma organım vardı. Çocukların lezzeti ne kadar farklı deneyimlediğini küçümsüyoruz; bir kimyon tanesi patlayıcı bir acılık gibi gelebilir, kimchi gibi bir şey ise baş ağrıtıcı olabilir. Bana öğreten en büyük ders, çocukları etiketlememek oldu. Onlara sürekli zorlu yiyici derseniz, sonunda bunun onların kimliği olduğuna inanmaya başlarlar. Eskiden Arya’ya her yıl sadece bir kiraz domatesi denemesini ve ne olacağını görmesini söylerdim. Birkaç gün önce, bir değil, üç tane yedi.

Meera Sodha bir aşçı, dört yemek kitabının yazarı ve Guardian Feast köşegenidir.

Helen Goh

Sam, 15 ve Jude, 11

Tamamen farklı iki çocuğum var; hem mizacından hem de yeme şeklinden. Zamanla bununla baş etmenin en iyi yolunun, aynı şeyi farklı yöntemlerle hazırlamak olduğunu fark ettim.

Sam, tavuk güveçten nefret ettiğini söylüyor ama aslında sevmediği şey, yağlı ve “sümüksü” deri. Göğüs etini dilimleyip un tortillasına sarınca çok mutlu oluyor. Öte yandan Jude, derisiyle birlikte tavucun bacağını istiyor. Brokoli için de durum aynı. Sam, çıtır ve cruncy sevenken, Jude bir dakika daha pişirilmiş, yumuşak olmasını seviyor. Bir şeyi sevmemelerinin nedenini sormaya başlayınca, onu reddetmek yerine beslemek çok daha kolay hale geldi.

Her zaman tonak makarnayı sevmişlerdir, ben de ilk başlarda çok miktarda mısır ile yapıyordum. Zamanla yavaş yavaş daha fazla lezzet ekledim – soğan, havuç ve pırasayı gerçekten lezzetli bir tabana kadar kavururum, ardından kabak rendelip tereyağı gibi eriyene kadar ya da yeşil fasulyeyi ince ince dilimleyip makarna içine kaybolana kadar pişiririm. Ancak sebzeleri gizlemekten çekiniyorum. Onlara içinde ne olduğunu söylüyorum çünkü yemeğin bir hile haline gelmesini istemiyorum. Bunun yerine, “Aslında rendelenmiş kabak bu yemeğin bu kadar lezzetli olmasını sağlayan şey” diye düşünmelerini tercih ederim.

Oğlanlar küçükken, onların annemizin kongesini ve omletlerini nasıl yuttuğunu ama benimkilerime neredeyse dokunmadığını çözemiyordum. Annem güldü ve “Tuz ve şeker” dedi; yemek pişirirken her birinden bir tutam ekliyor. Yeni bir anne olarak her şeyi “doğru” yapmaya odaklanırken, o onu lezzetli yapmaya odaklanmıştı.

Chili con carne ve poke kase severler. Poke için kare kare somonu kısaca mayonez, soya sosu, akçaağaç şurubu, limon ve son zamanlar wasabi ile marine ediyorum. İki dakika izgara edip üstüne edamame, mısır ve istersem ananas-mango salsa ile bir kase pirinç üzerine koyuyorum. Ayrıca cam erişte ve kıymalı domuz etiyle Sichuan usulü bir yemek olan “ağaca tırmanan karıncalar”ı da çok seviyoruz.

Bazen mükemmel dengeli bir tabak üretme konusunda kendimize fazla baskı yaptığımızı düşünüyorum. Bir gece evden aceleyle çıkarken masaya sadece prosciutto, halloumi, avokado ve salatalık koydum. Sam sonrasında “Bundan biraz daha fazlası, lütfen” diye mesaj attı. Bu da bana bir öğünün dengeli olması için gösterişli olması gerekmediğini fark ettirdi.

Helen Goh bir pasta şefi ve “Baking and the Meaning of Life” kitabının yazarı. Guardian Feast’in Sweet Spot sütununu birlikte yazıyor.

Anna Jones

Dylan, 10 ve Esca, 3

Encümenim Dylan şimdi 10 yaşında ve harika bir yemek seven, ama buraya gelmek uzun sürdü. Her zaman meyve ve çiğ sebzeleri severdi, bu da beni rahatlatırdı; ancak soslu ya da çok karışık lezzetli yemekler onun işi değildi.

Büyük değişim yaklaşık altı ya da yedi yaşındayken ninjalara takılıp.when geldi. Tüm hikayelerde ramen dükkanları, gyoza ve erişte kaseleri yer alıyordu ve yemek onun hayal dünyasının bir parçası haline gelmişti. Evde ramen yapmaya başladık; gördüğü küçük udon, sebze ve tofu tepçiklerini yeniden oluşturduk. Japon yemekleri hikayeler aracılığıyla tanıdık hale gelince, diğer lezzetleri denemeye de cesaret verdi.

En küçük oğlum Esca üç yaşında ve şu anda yağlı tost ile sade makarna döneminde. Her akşam ne yiyorsak ondan biraz veriyoruz, çoğu akşam ise görmezden geliyor. Onun yerine başka şeyler yapmamaya çalıştım ama hayatımın tamamını insanları beslemek için mutfakta geçirdim. Çoğumu aç bırakıp yatağa gönderemem!

Bu kadar farklı yaşlarda iki oğlum olması beni çok daha rahat bir şekilde yaklaşmamı sağladı. Tatların değiştiğini biliyorum, çünkü bunu canlı olarak izledim. Bu arada küçük zaferler arıyorum. Yoğurt, fındık kreması ve tohumla dolmuş smoothie’lerin dondurularak hazırlanan buzlu içecekleri bu yaz bir kurtarıcı oldu. Protein konusunda da küçük püf noktaları düşünüyor, pankeklerin içine ekstra yumurta ve öğütülmüş badem ekliyorum.

En çok şunu düşünüyorum: çocuklara bir sahiplenme duygusu gerekli. Dylan, üzerinde çalıştığım tarifleri tatmaya ve bana görüşünü söylemeye bayılıyor ama aynı zamanda başka çocukların da yemek yaptığını görmek onu ilhamlandırıyor. Televizyonda Buddy Oliver ve What’s Cooking Omari? programlarını seviyor ve eski çocukluk tarif kitaplarımdan bazılarından keyif alıyor – eski nesil Jane Asher ve Jenny Chandler kitapları. Bu gerçekten samimi bir ilgi haline geldi.

Anna Jones, ödüllü bir yemek yazarı ve vejeteryan ev yemekleri hakkında dört kitap yazan bir isim.

Kolay aile ramenı

Anna Jones’in kolay aile ramenı

Bu, otantik ramen’dan çok uzakta bir tarif ve çocuklarımın sevdigi temel malzemelerle hazırladığım bir şey.

Noodle’ları ayrı haşlıyorum çünkü onları çorbada haşlamanın işe yemediğini denedim. Hazır haşlanabilir noodle kullanıyorsanız, doğrudan çorbaya atabilirsiniz. Genelde burada soya sosu yerine kokos aminos kullanıyorum çünkü daha az tuzla umami katıyor; çoğu süpermarkette satın alabilirsiniz. Elimde bulunan yeşil sebzelerden bir yelpaze kullanıyorum: brokoli, bezelye, edamame ve şeker fasulyesi hep beğeniliyor. Brokoliyi fırında kavurursam ekstra puan kazanmış oluyorum.

2 küçük(ish) çocuk ve 2 yetişkin için

Hızlı çorba için

Birkaç dilim zencefil

Bir demet yeşil soğan

1-2 yemek kaşığı beyaz miso

1-2 yemek kaşığı sebze suyu tozu

1 tatlı kaşığı soya sosu veya kokos aminosu

200 g paket udon eriştesi (ramen eriştesi veya woka doğrudan atılabilir, hazır yenir türünü de kullanabilirsiniz)

Tofu için

Yağ

400 g sıkı tofu, doğranmış

2 yemek kaşığı susam

1 yemek kaşığı akçaağabalkabağı şurubu

1 yemek kaşığı soya sosu veya kokos aminosu

4 büyük avuç dolusu yeşil sebze (brokoli, yapraklı sebzeler, şeker bezelye, bezelye, edamame)

Sunum için (istediğiniz kadar ekleyin)

Ezilmiş deniz yosunu atıştırmalıkları, gomashio, furikake

Zencefili ve yeşil soğanın yeşil kısımlarını derin bir tencereye alın, bir litre soğuk su ekleyip kaynatın ve birkaç dakika kısık ateşte pişirin. Yeşil soğanın beyaz kısmını ince ince dilin.

Ayrı bir tancereye erişteyi paket talimatlarına göre kaynar suda pişirin, süzdükten sonra soğuk su altında gezdirin. Eğer bazı sebzelerinizin pişirmeniz gerekiyorsa (brokoli, dondurulmuş bezelye vb.) eriştelerle birlikte ilgili süre boyunca ekleyebilirsiniz. Ardından hepsini süzdüp soğutun.

Fırın tavasını ateşe alın, biraz yağ ve doğranmış tofu ekleyin ve tüm kenarları çıtır ve altın rengine bürünene kadar birkaç dakika pişirin. Susamı ekleyin ve çekirdekler kavurulana kadar birkaç dakika daha pişirin, ateşi kapatın ve soya veya kokos aminosundan bir yemek kaşığı ile akçaağabalkabağı şurubundan bir yemek kaşığı ekleyip tavada tüm malzemeler kaplanıncaya kadar karıştırın.

Miso ve sebze suyunu çorbaya karıştırın.

Eristeleri dört kaseden her birinin dibine, sebzeler, tofu ve çorbanız için yeterli alan kalacak şekilde yerleştirin. Çorbayı bir sürajiye, tofu, sebze ve sunum malzemelerini ise masada küçük kaselere koyun; herkes istediği kadar alabilsin. Küçükler ısı çorbada yardım edilebilir. Yutkunarak için.

Marie Mitchell

Bizylenme dönemi çok eğlenceliydi çünkü Marcie her şeyi yiyordu. Ona olabildiğince çeşitlilik sunmaya çalışarak muhtemelen kendimi çıldırttım. Biz alış-veriş yemekleri yerken o, maceracı ev yemekleri yiyordu. Sonra anaokuluna başladı ve seçicilik orada belirdi.

O ne yiyeceği konusunda asla baskı yapmadım. Masaya ne konulduğunu biz belirleriz, ancak oraya konulduktan sonra bu onun iradesine kalır. Ona bir özerklik verirsek, yeni şeyleri deneme olasılığı daha yüksektir. Ancak alternatifler yaratmamaya oldukça katıyız; yine de her zaman onun keyifle yiyeceği bir şey olduğundan emin oluruz. Genelde bu meyvelerdir.

Yemekler etrafında hiyerarşiler yaratmayı sevmiyorum. Yemeğin ödül ve ceza konusu haline gelmesini istemiyorum. Ayrıca sebzeleri gizlemeyi de sevmiyorum. Ne yediğini bilmiyorsa, sevdiği bir şey yediğini de bilemeyecek.

Aile akşam yemeği her zaman rahatlatıcı değildir. Ancak yine de neredeyse her akşam birlikte yeriz çünkü bu, günün önemli bir midesidir. Klasik yemekimiz, bol sarımsak, kimyon ve biraz şeker içeren, yavaşça pişirilmiş domates sosudur – bu makarnaya gidebilir ancak ben onu çoğunlukla karidesle servis ederim. Tofu’yu da herhangi bir formda yer – bu şeyi çok sever – ayrıca kabuklu mısır, çıtır kereviz ve ekmek ununa batırılmamış herhangi bir balık, ki onu ev yapımı patates kızartısıyla servis ederim. Onu da sürece dahil ederiz – masayı kurmak ya da belki kendi rotilerini yoğurmak, eğer öyle bir şeyse. Çocukların, onlar çocuk muamelesi edilmediğinde iyi tepki verdiğini düşünüyorum. Sizi çoğu zaman şaşırtacaklardır.

Marie Mitchell bir aşçıdır ve ödüllü Karayip mutfağı yemek kitabı Kin’in yazarıdır.

Ravneet Gill

Donnie, 2,5 yaşında ve Roman, yeni doğmuş

İnsanlar bana her zaman Donnie’nin ne kadar iyi bir yemek yediğini söylüyor ama o henüz iki buçuk yaşında, yani bunun hepsi değişebilir. Çocukken çok seçici bir yemek yiyiciydim – evde Hint mutfağı yemek tartışmasızdı ama okulda öğle yemeğinde her gün patates cipsi ve bir KitKat yerdim. Sonra kendime geldim; yiyecekler hakkında bilgi edindiğiniz ve bu en iyi ürünlerden birilerini tattığınızda onları sevmemek mümkün değil. Asıl yapmak istediğim şey de bu Donnie için.

İkiz beslemeye başladığımızda bebek maması poşetlerinden aldım, muhtemelen yanlışı yapma korkusundan. Sonra süpermarkette onlara bakıp “Bir dakika, ben nasıl yemek yapılabileceğini biliyorum” diye düşünüyordum. Böylece ona yediğimiz her şeyden parçalar vermeye başladım – bir kuzu kaburga, bir parça somon, bir kaşık pirinç. Baharatı da pek eksik etmedim. Kumin, kimyon ve gerçek ev yemekleriyle büyüdü; yalnızca acı biberi sevmiyor.

Ayrı yemekler ya da “sağlıklı” atıştırmalıklar yapmıyoruz. Eğer biftek ve patates cipsi yersek, dana kabağı ragusu ya da rotiler yiyorsak, işte o zaman o da onları yer. Restoranda isek, ona dondurma ya da çikolata keki yemeye izin veririm. Şekeri bir ödül gibi sunmaya çalıştım çünkü bence işler benim için tam da orada bozuldu. Donnie onun yenebileceğini biliyor, bu yüzden hasret çekmiyor.

Elbette sebze neredeyse hiç dokunmadığı günler oluyor, ertesi gün de bir kase karides yer ya da seve seve kereviz ısırır. Buna takılıp kalmam. Önemli olan, yiyeceklerin etrafta olması, birlikte yemek yememiz ve onu da bundan keyif alırken görmesi. Ben de yiyecekleri sevmeyi böyle öğrendim, umarım onun için de aynı olur.

Ravneet Gill, Londra E4 Chingford’daki Gina restoranının ortak sahibi, bir pasta şefi ve yiyecek yayıncısıdır.

Jackson Boxer

Roma, 13, Ruscha, 9, Marlowe, ve Ilya, 3

Dört çocuğu beslemenin zorluğu, sevdiklerinin kesiştiği noktaların çok az olması. Tam hepsinin yemek olduğunu düşündüğünüzde, biri birden artık sevmediğini söylüyor. Yine de birkaç süreklilik var. İyi bir bolognese ragü genellikle haftayı kurtarır. Büyük bir porsiyon yaparım, sonra bir akşam makarnayla, ertesi gün taco içine dolandırır, bir sonraki gün de pirincin üzerine dökerim. Sürekli tavuk suyu da kaynatırım. Makarnayı onda pişiririm, pirinci onda. Yemeğe, sevdikleri biçimde, kaçırabileceğim en kolay yol bu; biraz canlılık katmanın en pratik yolu.

Bunun dışında çocukları beslemek daha çok mizahî değil, psikolojik bir meydan okuma. Her biri kendi imkânsız tercihlerini geliştiriyor. Kahvaltı bunun mükemmel bir örneği: ikisi kalın, Amerikan usulü pankek ister, diğer ikisi yalnızca krep yer. Bir hamur yaparım, sonra yarısını sulandırırım.

Bunu eskiden kişisel alırdım. Sonunda, yemek reddetmenin çocukların sahip olduğu az sayıdaki güç biçinlerden biri olduğunu anladım. Yemeğin önemli olduğu bir ailede, “Anne senden iyi pişirir” sözünün tam neresini vurduğunu biliyorlar.

Muhteşem şeflerin etrafında büyüdüm ve onun hiçbirinin değerini veremedim, çünkü bildiğim tek buuydu. Çocukluğun bu büyük talihsizliği: Ebeveynlerinizin yemeklerini ancak onlardan mahrum kaldığınızda takdir edersiniz. Bu yüzden nankörlüğü çok ciddiye almamaya çalışırım; neredeyse mutlu bir miras gibi.

Jackson Boxer, Londra’daki Brunswick House, Vesper ve Dove’un şef/sahibi ve Cheltenham yakınlarındaki Cowley Manor ile Londra’daki Henri’nin mizahî direktörü.

Rosie Birkett

Aurelie, 4 yaşında, ve Edwyn,

Çocuklarımı seçici yemek yiyenler olarak görmüyorum – ama her zaman böyle değildi. En büyük oğlum Aurelie ile her reddedişi kişisel olarak alırdım. Ona iki hafta önce keyifle tükettiği bir şeyi önüne koyar, aniden reddederdi. Edwyn geldiğindeyse, onları şeylere maruz bırakmaya devam ederseniz çoğu zaman geri döndüklerini biliyordum. Seçicilik neredeyse her zaman bir evredir.

Yazı bir yemek yazarı olmak işi daha da zorlaştırdı muhtemelen. Yemeği heyecanlı kılma konusunda bildiğim her şeyi uygulamaya çalışırken, çocuklar çoğu zaman tam tersini ister: basit şeyler. Saatler harcayarak karmaşık bir şey hazırlar, oysa onlar onu tereyağlı makarna pahasına reddeder. Egoimi, onların istediği şeyden ayırmak zorunda kaldım.

Bizim için işe yarayan yemekleri öğrendik. Yavaş ateşte pişirilen yemekleri severler: tavuklu erişe çorbası, yavaşça pişirilmiş dana paça, kuzu, tavuk suunda pişirilen makarna, tatlı mısırılı fumeto (balık çorbası), ıspanak ve karnabaharla hazırlanmış dal. Yeni şeyleri genellikle bildikleri yemeklerin yanında tanıtmaya çalışırım, örneğin tavuk ve fırında patatesle birlikte patlıcan veya mantar. Denemelerini ister, bunu başardıkları için alkışlar, beğenmediklerinde başka bir gün tekrar sunarız. Yeni bir pirinç veya makarna yemeği tanıtmayı planlıyorsam, genellikle sade porsionları bir yanda saklarım, tereyağı veya zeytinyağı ile servis etmek için. Yedek plan her zaman karbonhidrat ve yağdır! Bazen tatilde, restoranlarda önümdeki bir yemekten denemek isterler çünkü bunu bir ödevden çok bir ayrıcalık gibi görürler.

Başlangıçta beklentilerim çok yüksekti. Şimdi, asıl önemli olanın haftalar ve aylar içindeki örüntü olduğunu biliyorum. Başka hiçbir şey işe yaramazsa, akşam yemeğinden sonra her zaman meyveli Yunan yoğurdu ve yatmadan önce bir bardak süt var.

Rosie Birkett bir yemek yazarı ve yemek kitabıdır. A Lot on Her Plate adlı haftalık bir Substack bülteni var.

Margot Henderson

Hector, , Owen, , and Frances,

Son zamanlarda çocuklarımın büyürken yediği yemekler hakkında çok şey düşündüm – aile yemekleri üzerine bir proje üzerinde çalışıyorum. Üçü de sürekli bir şeyler yer gibi görünüyordu, bu yüzden bir öğün yemek yemek istemiyorlarsa aç kalmayacakları yaklaşımını benimsedim.

Çoğu zaman yediğimiz şeyleri onlara veriyorduk. Makarna, fırında tavuk, esmer pirinç, karnübirik ve Çin sebzeli soté severlerdi; çünkü o günlerde Chinatown’a yakındık. Pirinç topları, sebze dolu frittata, ıspanaklı tortellini, fırında kabak yapardık. Ara sıra onlara bir parça tavuk kemiği emdirecek aside, sebzeye olan aşklarını teşvik etmek ve geniş bir yelpazede yemek yemek istediğim için yaklaşık iki yaşına kadar vejetaryen besledim. Çoğu zaman işe yaradı, ancak hiçbiri gerçekten maydanozla (rezene) kaynamadı!

Ama yemek konusunda melek değillerdi. Yeşil sebzeler genellikle zorlayıcıydı, ancak her zaman bezelye severlerdi. Birçok domatesli makarna vardı – çoğu zaman onların neredeyse bu şeyden yapıldığını söylerim – ve ayrıca balık parmakları verdik, ki okyanusların mevcut durumu göz önüne alındığında bunu artık oldukça reddediyorum. Ayrıca onlara benim annemin benim için yaptığı gibi “kabuklular” (crusties) yapardım. Esmer ekmeklerimiz birkaç gün yaşlandığında, onları ince ince dilimler, tereyağı ve bal ya da Marmite ile sürer, sonra çıtır oluncaya kadar düşük ateşte fırına atardım. Paketlenmiş öğünler için mükemmel ve diğer çocuklar için ilginç.

Önemli olan, yemeğin her zaman keyifli olmasıydı. Çocuklukları restoranlarda geçti – bebekken masaların altına uyur ya da yüksek sandalyelerde bize katılırdılar. Bizim sosyal bir evimiz vardı, insanlar sürekli öğle veya akşam yemeğine gelir, böylece yemeğin neşeli, sosyal bir şey olduğu bir ortamda büyüdüler. Bunun gücünü küçümsemem.

Margot Henderson, Londra E2’deki Rochelle Canteen’in şef-ortakıdır.

Esmer pirinç ve kabak topları

Margot Henderson’in esmer pirinç ve kabak topları. Fotoğrafçı asistanı: Sam Reeves; yemek stili: Nicole Herft; prop stili: Sandy Suffield

Bir zamanlar pirinç topları yapan bir işim vardı ve anne olunca çocuklarım için sık kullanılan bir atıştırmalığa dönüştüler.

220 g kısa taneli esmer pirinç

500 ml su

100 g kabak, 2 cm parçalar kesilmiş

1 yemek kaşığı tam buğday unu (isteğe bağlı)

2 yemek kaşığı ayçekirdeği çekirdeği

2 yemek kaşığı susam

¼ fincan maydanoz, groca kesilmiş

¼ finran kereviz, yaprakları groca, sapları ince kesilmiş

2 demet taze soğan, ince kesilmiş

Bir tutum deniz tuzu

1 yemek kaşığı soya sosu veya tamari

1,5 litre sade yağ (kanola veya ayçekirdeği)

Pirinci su berraklaşana kadar birkaç kez yıkayın, suyun üstünden geçecek kadar su ekleyin ve 30 dakika suda bekletin. Süzün. Pirinci ve suyu içine alacak kadar büyük, sıkı kapanan bir kapağı olan bir tencereye ihtiyacınız olacak. Bu tencereye pirinci, suyu ve tuzu ekleyip kapatacaksınız.

Tencereyi yüksek ateşe koyun ve kaynatın; kenardan buhar çıktığını görüp tancereyi çınlamaya başladığında ateşi tamamen en düşüğe alın ve 45 dakika pişirin. Kapağı asla açmayın. En az 15 dakika kenarda bekletin.

Pirinci pişerken diğer malzemeleri hazırlayın. Pirinç tüm suyu emmiş ve güzel bir yapışkan kıvama gelmiş olmalı; parmaklarınızla kolayca düzleştirebiliyor olmalısınız.

Pirinci soğuduktan sonra, yağ hariç diğer tüm malzemeleri karıştırın. İyi bir yapışkan kıvamı olmalı ve sıkıştırınca bir araya gelmeli. Gerekirse bağlayıcı olarak una başvurabilirsiniz. Ping-pong topu büyüklüğünde toplar şekillendirin.

Başka bir derin tancereye yağı 180°C’ye kadar ısıtın. Topları içine atıp altın rengi olana kadar üç beş dakika kızartın. Piştikten sonra mutfak kağıdı serili bir tabağa alın. Yağ sıcaklığının çok düşmemesi için topları partiler halinde pişirin.

İşte bu kadar! Sıcak ya da soğuk tüketilebilir. Yanına ferahlatıcı bir maydanozlu yoğurt dip iyi gider.

• Yiyecek
• Şeflerin aile yemekleri
• Şefler
• Ebeveynler ve ebeveynlik
• Tom Kerridge
• Aile
• Çocuklar
• özellikler