Dekelülizasyon ve Rekülülizasyon Stratejilerinde Organ Mimarisi hakkında ne düşünüyorsunuz? (Tecrübesi olan var mı?)

Dekelülizasyonda kritik olan, hücresel materyalin tam çıkarılması ile ekstraselüler matriksin (ECM) 3D mimarisinin korunması arasındaki dengedir. SDS ve Triton X-100 gibi deterjanlar hücre zarını lize eder; ancak SDS’nin doku içinde residü kalması inflamatuvar tepkilere yol açar, bu yüzden çoğu protokol noniyonik deterjanı perfüzyonla birleştirir. Nükleik asit çıkarmada hedef <50 bp DNA parçacıkları ve <50 ng/µm² doku DNA'sıdır; DNase ile post-işlem residü DNA'sı düşürülür. Perfüzyon (retrograd vasküler) dekelülizasyon, daldırma yöntemine kıyasla kapiller ağ ve basement membran mimarisini daha iyi korur, çünkü basınç gradiyentiyle deterjan tüm dokuya eşit dağılır. Son aşamada GAG ve kolajen stabilitesi, aşırı yıkımı önlemek için spektrofotometri ve picrosirius red boyamıyla değerlendirilmelidir.

Reküldülizasyonda mimariyi hayatta tutan en belirleyici faktör vasküler perfüzyondur; 3D dokuda oksijen difüzyon limitinin ~100-200 µm'yi aşan hücreleri nekroz geçer. Bu yüzden biyoreaktörlerde dinamik seeding (shear stress, mekanik yük) hücre yerleşimini ve olgunlaşmayı artırır. Hücre kaynağı olarak autolog iPSC/ESC/MSC tercih edilse de, karaciğer lobülü veya miyokart gibi yoğun dokularda hücre tipinin doğru uzaysal organizasyonla repopolasyonu hâlâ sınırlayıcı faktördür. Dekelülize scaffold'ın sağladığı biyokimyasal (GAG, growth factor rezervuarı), biomekanik (sertlik, topografi) ve mimari sinyaller, seed edilen hücrenin differansiyonunu yönlendirir.

Literatürde en sık başarısızlık nedeni tam organ boyutunda damar ağının yeniden oluşturulamaması; bu nedenle perfüze edilebilir makro- ve mikrodamar ağının korunması, reküldülizasyonun başarısını belirleyen tek başına kritiktir.