İntravenöz Trombolizis MDVO’lu İnme Hastalarında Endovasküler Tedaviyi Değiştirmiyor

Önceden uygulanan intravenöz trombolizisin (IVT), DISTAL çalışmasının yeni bir analize göre, orta ve distal damar tıkanıklığı (MDVO) inme hastalarında endovasküler tedavinin (EVT) fonksiyonel etkilerini anlamlı biçimde değiştirmediği bulunmuştur.1

Güney Korea’daki Seul’de düzenlenen World Stroke Congress (WSC) 2026’da, Amsterdam UMC’de doktora adayı ve Citadel Medical Sciences’ın kurucusu olan Fabiano Cavalcante tarafından sunulan bu açıklayıcı veriler, distal tıkanıklıklarda prosedürel müdahalenin eşiğinin daha önce düşünüldüğünden yüksek olabileceğine işaret ediyor olabilir.1

“Bu sonuçların dikkatle yorumlanması çok önemli,” Cavalcante, HCPLive’a özel bir röportajında söyledi. “Bunların tedavi kararı tarafından çok hipotez üretme tarafında olduğunu düşünüyorum. Bu çalışmalar birleştirilerek daha büyük bir örneklem boyutu elde etmek ya da özellikle ilk 3 çalışmanın belirgin bir fayda göstermediğini bildirmemizden sonra daha fazla hastayı randomize etmek için daha fazla kanıta ihtiyacımız var.”

DISTAL, dünya genelinde 56 merkezde yürütülen açık etiketli, randomize bir çalışmaydı. Hastalar, akut izkemik inme geçirmiş olmak ve hipoperfüzyon-hipodansite uyumsuzluğu, difüzyon-hiperintensite uyumsuzluğu ve izole orta damar tıkanıklığı dahil olmak üzere diğer kriterlerle dahil edilebilir durumdaydı. Akut intrakranyal hemoraji, hastanede görülen inme, bilinen arteriel tortuozis öyküsü veya varolan stent dahil olmak üzere diğer kriterlerle hariç tutuldu.2,3

Hastalar, gösterildiği takdirde IVT veya antiplatelet tedavi dahil standart tedavinin üzerine EMT alma ya da yalnızca standart tedavi alma açısından randomize edildi. Birincil sonuç, 90. günde günlük hayatta bağımlılık ve engelli durum derecesiydi ve araştırmacılar bunu modified Rankin Ölçeği (mRS) ile ölçtü. İkincil sonuçlar arasında randomizasyondan 24 saat sonra NIHSS’deki değişim, 90. günde Montreal Bilişsel Değerlendirme (MoCA) ile bilişsel fonksiyon değerlendirmesi ve 90. günde yaşam kalitesindeki değişim yer aldı.3

DISTAL’a toplam 543 hasta dahil edildi, bunların 271’i tedavi koluna, 272’si kontrol koluna atandı. Yatıştaki median NIHSS skoru 6 (çarşaklar arası aralık [IQR], 5-9) idi ve 355 hasta IVT aldı. Baskın tıkanıklık yerleri M2 (n = 239), M3 (n = 146), P2 (n = 73) ve P1 (n = 30) segmentleriydi.2

12. ayda araştırmacılar, gruplar arasında mRS skorlarının dağılımında fark bulmadı (düzeltilmiş ortak OR 0.81; %95 GA, 0.59-1.12; P = ,2). Medyan mRS skoru tedavi grubunda 2 (IQR, 1-4) ve kontrol grubunda 2 (IQR, 1-4) idi. tedavi kolunda çalışmayı tamamlayan 263 hastanın 58’inde 90. günden 12. ayda ≥1 puanlık iyileşme görürken, kontrol kolunda 261 hastanın 56’sında görüldü. tedavi kolunda 56, kontrol kolunda 47 hastada ise mRS skorları ≤1 puan kötüleşti.2

Mevcut analizde, Cavalcante ve arkadaşları, DISTAL çalışmalarından NIHSS >5 ile tanımlanan minor olmayan inme hastalarını dahil etti. Analizin birincil sonucu, düzeltilmiş ordinal regresyon ile analiz edilen 90. gündeki fonksiyonel durumdu. Etkileşim terimleri, ayrıca tedavinin etkisinin önceden kullanılan IVT ve IVT’ye uygun olmayanlar arasında taban NIHSS tarafından değiştirilendirilendirilip edilmediğini değerlendirdi.1

DISTAL’a dahil edilen 543 hastanın 319’unun yatış NIHSS’si >5’ti ve çalışmaya dahil edildi. Bunların 216’sı IVT aldı. 90. gündeki mRS için tedavi ataması ile önceden kullanılan IVT arasında anlamlı etkileşim gözlenmedi (olasılıklar oranı oranı [rOR], 0.56; %95 GA, 0.24-1.32; P– etkileşim = 0,18). Ancak IVT’ye uygun olmayan hastalar arasında, Cavalcante ve arkadaşları tedavi ataması ile taban NIHSS arasında anlamlı etkileşim gördü (rOR = 1.49; %95 GA, 1.18-1.9; P– etkileşim <.001) ve EVT, inme şiddeti arttıkça iyileşmiş fonksiyonel sonuçlarla ilişkilendirildi.1

Sonuç olarak, Cavalcante ve arkadaşları, önceden kullanılan IVT’nin bu hastalarda EVT’nin fonksiyonel etkisini anlamlı biçimde değiştirmediğini belirtti. Ancak IVT’ye uygun olmayanlar arasında, EVT’nin faydası oldukça taban şiddete bağlıydı ve orta-ağır ile ağır defisitleri olan hastalarda (NIHSS >10) en uygun biçimde göründü.1

“Hipotez üretimi düzeyinde, bu sonuçların en azından orta derecede şiddetli bir inmeyi, daha kırılgan ve daha distal bir damarda IVT prosedürlerinin getirdiği riskleri meşrulaştırması gerektiğini düşündüğümü söylüyorum; bu da komplikasyon riskleri taşıyor,” dedi Cavalcante. “Ancak yine, bu çalışmanın bir hastanın NIHSS’ye göre tedavi edilip edilmeyeceğini belirlemediğini tekrar vurgulamanın çok önemli olduğunu düşünüyorum.”

Editör Notu: Cavalcante herhangi bir açıklayıcı bildirimi yok.

1. Cavalcante F. Intravenous Tromboliziste Uygulanamayan Hastalarda Trombolizis Uygulanmayan MDVO İnmesi Hastalarında İntrakaviter Trombolizis İçin Uygun Olmayan Hastalarda Endovasküler Terapi: DISTAL Randomize Klinik Denemesinin İkincil Analizi. World Stroke Congress (WSC) 2026’da, Seul, Güney Kore. 21-23 Ekim 2026.
2. Fischer U, Brehm A, Ribo M, et al. Orta veya distal damar oklüzyonu inmesi için endovasküler tedavi (distal): çok merkezli, açık etiketli, randomize bir denemenin 12 aylık sonuçları. The Lancet Neurology. 2026;25(6):571-580. doi:10.1016/s1474-4422(26)00169-9
3. University Hospital, Basel, Switzerland. EnDovascular Therapu Plus Best Medical Treatment (BMT) Versus BMT Alone for MedIum VeSsel Occlusion sTroke (DISTAL). ClinicalTrials.gov Identifier: NCT05029414. 24 Aralık 2024’te güncellendi. 21 Ekim 2026’da erişildi. https://clinicaltrials.gov/study/NCT05029414