Finerenon, Steroidal MRA’lara Göre Nefrolojik Açısından Daha Başarılı: HFpEF ve HFmrEF’de Ağır Meta-Analiz

Kalp yetmezliğinin korunan efraksiyon fraksiyonu (HFpEF) ve hafif azalmış efraksiyon fraksıyonu (HFmrEF) spectrumunda, seçici olmayan steroidal olmayan mineralokortikoid reseptör antagonistlerinin (MRA’lar) renal güvenliğini karşılaştıran yeni bir ağ meta-analizinde finerenonun, spironolakton ve eplerenona göre daha avantajlı bir güvenlik profili gösterdiği ve akut böbrek hasarı riskini kıyaslamalı olarak daha fazla azalttığı bulundu.

Bu bulgular, Arizona’nın Phoenix şehrinde düzenlenen Heart Failure Society of America (HFSA) Annual Scientific Meeting 2026’da sunuldu. Çalışmayı Memorial Healthcare System Pembroke’te dahili tıp uzmanı olan Hareem Saleem sundu. Steroidal ajanların HFpEF ve HFmrEF’deki sınırlı tutarsız kanıtlara yanıt olarak yürütülen araştırma, finerenonun bu kritik terapötik boşluğu doldurabileceği fikriyle ortaya çıktı.

“Finerenone, yeni bir steroidal olmayan MRA olup, son yıllarda HFmrEF ve HFpEF hastalarında kalp yetmezliği olaylarında ve kardiyovasküler ölümde belirgin azalma göstermiştir,” Saleem ve arkadaşları yazdı. “MRA’ların etkinliğini ve güvenliğini karşılaştırmak için finerenon ile steroidal MRA’lar arasında bir ağ meta-analizi gerçekleştirdik.”

Çalışma, PRISMA kılavuzuna uygun olarak yürütüldü ve 1066 bireysel kayıt tarandı. Ekip, karşılaştırma ajanları olarak spironolakton ve eplerenonu seçti. Ekran ve uygunluk değerlendirmesinin ardından altı karşılaştırma çalışması dahil edildi; veri çıkarma ve kalite değerlendirme iki bağımsız hakem tarafından yapıldı. Meta-analiz için R yazılımı kullanıldı.

Ağ meta-analizi, üç randomize deneyi, yedi tedavi kolunu ve 17 çift karşılaştırmayı kapsadı. Saleem ve arkadaşları, finerenon ile eplerenon arasında rastgele etkili modellerde akut böbrek hasarı (AKI) için anlamlı bir fark gözlemledi. Bununla birlikte, düşük dozda finerenonun (7.5-15 mg ve 10-20 mg), eplerenona göre AKI riskinde azalma eğilimi gösterdiği bulundu (risk oranı [RR], sırasıyla 0.69 ve 0.66). Spironolakton, eplerenona göre daha yüksek bir AKI riski ile ilişkilendirildi (RR, 1.34); ancak bu istatistiksel olarak anlamlı değildi.

Common-effects analizinde finerenonun 15-20 mg dozunun spironlaktona göre daha büyük bir AKI riski azalmasıyla ilişkili olduğu bulundu (RR, 0.83; %95 IG, 0.69-0.98). Ancak bu rastgele etkili modellerde korunmadı. Ekip, doğrudan ve dolaylı tahminler arasında anlamlı tutarsızlık olmadan orta düzeyde heterojenite kaydetti.

Sıralama analizi, nefrolojik güvenlik açısından düşük-orta dozda finerenonu destekledi; buna karşılık spironlakton üç tedavi arasından en düşük sıraya yerleşti. Renal kötüleşme ve hiperkalemi sonuçlarında benzer eğilimler kaydedildi; finerenon, spironlaktonla karşılaştırıldığında üstün bir güvenlik profili gösterdi ve eplerenonla karşılaştırıldığında anlamlı farklar gözlemlenmedi.

Ekip, finerenonun HFpEF ve HFmrEF hastalarında diğer MRA’lara göre özellikle renal sonuçlar bakımından belirgin derecede daha etkili olduğunu belirtti. Bununla birlikte Saleem ve arkadaşları, bu bulguları doğrulamak ve her sunum için ideal MRA’yı belirlemek üzere daha doğrudan klinik karşılaştırma gerektiğini de not düştü.

“Finerenon, HFpEF ve HFmrEF’nin yönetiminde önemli bir ilerlemeyi temsil etmekte; geleneksel steroidal MRA’lara göre gelişmiş kalp yetmezliği sonuçları ve avantajlı bir güvenlik profili göstermektedir,” Saleem ve arkadaşları yazdı. “Bu bulgular, kılavuzlara dayalı tedavinin içindeki ortaya çıkan rolünü desteklemekte ve HF spectrumunda optimal MRA seçimini tanımlamak için baş-baş deneylere ihtiyaç olduğunu vurgulamaktadır.”

Saleem H, Hafeez A, Raja A, et al. Comparative Effectiveness of Finerenone, Spironolactone, and Eplerenone Across Heart Failure Spectrum: A Network Meta-analysis. Abstract presented at the Heart Failure Society of America (HFSA) Annual Scientific Meeting 2026, Phoenix, AZ. October 9-12, 2026.