IgG4 İlişkili Hastalıkta Uzun Dönem İzlem: Görüntüleme, Seroloji ve Muayene Sıklığı

Bu bölümde, “Long-Term Monitoring in IgG4-RD: Imaging, Serology, and Visit Frequency” (IgG4-RD’de Uzun Dönem İzleme: Görüntüleme, Seroloji ve Muayene Sıklığı), Dr. Katz’in pratik bir izleme çerçevesini adım adım anlattığı bir konuşma yer alıyor.

Dr. Katz, hastaları ilk muaveninden itibaren izlemeyi tartışıyor. Hastalığın kronik ve nüks eden bir seyir göstermesi ve nüks etmeyen hastaların ayırt edilememesi nedeniyle herkesin izlenmesi gerekiyor. Yaklaşımı, hastalığın nasıl bir tablo sergilediğine bağlı. Bazı hastalarda yalnızca görüntülemeye yansıyan, belirti vermeyen ve normal serum IgG4 düzeyine sahip bir hastalık görülüyor. İzole retroperitoneal fibrozis buna tipik bir örnek. Hidronefroz ve üreter tıkanıklığı gibi ağır bir hastalıktan sonra, ilk yıl için yaklaşık her 3 ayda bir karın BT’si alıyor. Ardından görüntülemeyi her 6 ayda bir, sonrasında ise yılda bir kez olacak şekilde genişletiyor. Daha hafif hastalıklarda bir yıl boyunca her 6 ayda bir görüntüleme yapıyor, uzun süreli stabilikten sonra taramaları daha da aralıyor.

Hastaların çoğunda temel değerlerde yükselmiş serum IgG4 bulunuyor; sık sık yüksek C-reaktif protein, yüksek IgE, hipokomplementemi veya eozinofili ile birlikte görülebiliyor. Bunların arasında serum IgG4, hastalık aktivitesiyle en iyi korelasyon gösteriyor. Düşen bir düzey nüksü neredeyse imkansız kılar, sabit bir düzey de genellikle öyle. Yükselen bir düzey ise güncel veya yaklaşan bir nüksü işaret ediyor. Yine de, bu desenin kesin bir kanıt olmadığı ve birçok hastanın bu tabloyu izlemediği konusunda uyarıda bulunuyor.

Laboratuvar tetkiklerini her 2 ila 4 ayda bir kontrol ediyor. Ağır hastalıklarda veya daha önce nüks geçmişi olan hastalarda 2 aylık aralıkları kullanıyor. Daha hafif, yalnızca baş ve boyun bölgesiyle sınırlı hastalıklarda ise 4 aylık aralıkları tercih ediyor; burada nüksü anında yakalamak o kadar kritik değil.

Dr. Katz şu anda her hastayı süresiz olarak izliyor. Klinikçiler, tedaviden kesildikten sonra uzun dönem remisyonun ne anlama geldiğini bilmiyor. Asla nüks etmeyeceğinden emin olduğu bir hastası olduğunu söylemiyor. Bu nadir hastalığın izlenmesinin çoğu birincil bakım uygulamasının dışında kaldığı için hastaları birincil bakıma geri göndermeyi tercihmiyor. Bazı stabil hastalar yılda bir veya 18 ila 24 ayda bir muayene ediliyor, aradaki muavenelerde de laboratuvar tetkikleri yapılıyor.

Hastaların, organa özgü hasarı açıkladıktan sonra izlemeyi sezgisel olarak anadığını görüyor. Örnekler arasında ağız kuruluğu, geri döndürülemez hava yolu değişiklikleri ve böbrek, pankreas veya retroperitoneal hasar yer alıyor.

Sıradaki bölümümüz, “İşlem Başarısının Tanımlanması, Terapi Değişikliği ve IgG4-RD complication’larının Yönetimi,” bireysel hastalar için başarının nasıl göründüğüne ve ekibin komplikasyonları zaman içinde nasıl yönettiğine odaklanıyor.