ATTR-CM’de Kalp Damarı Nedenli Hastaneye Yatışma Artan Ölüm Riskiyle İlişkilli Bulundu

3. faz ATTRibute-CM çalışmasının yeni bir analizinde, kalp damarı nedenli hastaneya yatışma (CVH) sayısı ile tüm nedenden ölüm riski arasında bir ilişki olduğu gösterildi.

Bu veriler, Arizona’nın Phoenix kentinde düzenlenen Heart Failure Society of America (HFSA) Annual Scientific Meeting 2026’da, University of California San Diego Health’de ileri kalp yetmezliği ve nakal kardiyoloji alanında yardımcı profesör olan Quan Bui tarafından sunuldu.

Bu bilgiler, HCPLive sitesinde aktarılan bilgilere göre şöyle özetleniyor: “CVH, genel kalp yetmezliğinden hastalarda bilinir bir ölüm belirleyicisidir ancak ATTR-CM‘de iyi karakterize edilmemiştir. CVH yükü ile hayatta kalm arasındaki ilişki tam olarak değerlendirilmedi.”

ATTRibute-CM; yüksek afiniteli transtiretin (TTR) stabilizatörü acoramidin, ATTR-CM hastalarında etkinliğini değerlendiren 3. faz, çift kör bir çalışmaydı. Katılımcıların dahil edilme koşulları arasında 18-90 yaş aralığında olmak, yerleşik ATTR-CM tanısı taşımak ve en az önceki bir hastaneya yatışma ile klinik kalp yetmezliği bulunuyordu.

Katılımcılar 2:1 oranında rastgele, 30 aylığına günlük iki kez 800 mg acoramidis hidroklorür veya eşleşik placebo alacak şekilde ayrıldı. Birincil sonuç; tüm nedenden ölüm, CVH’nin kümülatif sıklığı, bazal NT-proBNP düzeylerindeki değişim ve basal 6-dakika yürüyüş mesafesindeki değişimi içeren 4 basamaklı hiyerarşik bir analizdi.

Çalışmaya toplam 632 hastanın katıldığı; bunların 421’inin acoramidis, 211’inin ise placebo aldığı belirtildi. 4. evre böbrek hastalığı olan 21 hasta (tedavi kolundan 12, placebodan 9) birincil analizden çıkarıldı.

Kalan 611 hastanın incelenmesinde, birincil analizin acoramidis lehine çıktığı görüldü (P <.001); buna karşılık gelen kazanma oranı 1.8 idi (95% GI, 1.4-2.2). Çiftli karşılaştırmaların %63.7’si acoramidis, %35.9’u ise placebo lehine çıktı.

Bu yeni analizde Bui ve arkadaşları; tüm hastaları içeren ve basal glomerüler filtrasyon hızının ≥30 mL/min/1.73m² olduğu bir modifiye edilmiş tedaviye göre analiz popülasyonu oluşturdu. Çalışma boyunca 0, 1 ve ≥2 CVH olayı yaşayan hastaları değerlendirdiler; bu olaylar kalp damarı morbiditesi için elektif olmayan akut bakım ortamlarına kabul veya acil kalp yetmezliği ziyareti olarak tanımlandı.

Total 611 hastanın arasında, 416’sında CVH olayı görülmedi, 117’sinde 1 CVH olayı ve 78’inde ≥2 CVH olayı bulundu. Bu gruplar basal NT-proBNP (sırasıyla medyan 2046, 2473 ve 2881 pg/mL) ve varyant ATTR-CM (%7.5, %12 ve %17.9) açısından farklılık gösterdi.

Bui ve arkadaşları; çalışmanın 30 aylık takibi sırasında CVH yükü arttıkça hayatta kalmanın kademeli olarak azaldığını ve tüm nedenden ölüm riskinin CVH olayı sayısı arttıkça belirgin biçimde yükseldiğini belirtti. Hayatta kalma olasılığı sırasıyla; 0 CVH olaylı hastalarda %86.7 (95% GI, 82.9-89.7%), 1 CVH olaylılarda %68.4 (95% GI, 59.1-76%) ve ≥2 CVH olaylılarda %47.7 (95% GI, 35.9-58.6%) olarak bulundu.

Ekip; bunun, CVH yükünün farklı düzeyleri boyunca kademeli bir ölüm riski artışını gösterdiğini belirtti. “ATTRibute-CM’de, daha yüksek bir CVH olayı yükü, 30 aylık dönemde sonrasında tüm nedenden ölüm için belirgin biçimde yükselmiş bir riskle ilişkilliydi,” Bui ve arkadaşları yazdı.

“Etkili tedavilerle CVH azalmasının hayatta kalma iyileşmesiyle relationship’i, daha fazla çalışmayı gerektirmektedir.”